Ostoja

W tamten pamiętny dzień z chorą Ewą leżącą w łóżku i jej kuzynem Kamilem przesiedziałam w jej pokoju do późnych godzin nocnych. Rozmawialiśmy o starych czasach kiedy to Kamil przebywał jeszcze w Polsce, potem o teraźniejszych, aż w końcu o najbliższej przyszłości, która miała nas znowu zbliżyć do siebie podczas planowanego wyjazdu w góry. Bardzo podobał mi się ten pomysł wspólnego spędzenia czasu, gdyż i mi należało się też parę dni wolnego. Jedyną przeciwnością, która stanęła nam na drodze była choroba Ewy. Daliśmy jej trzy dni na wyzdrowienie, aby dwa tygodnie, które Kamil Przeznaczył na ferie zimowe wykorzystał w pełni na relaks , odpoczynek i miłą zabawę. Następnego dnia ugotowałam pyszny rosół z indyka, upiekłam placek jabłkowy z cynamonem i zaniosłam przyjaciółce, aby jak najszybciej odzyskała siły. Co dzień zaglądałam do niej sprawdzając jej poprawiający się stan zdrowia. Na weekend była już w pełni gotowa na wyjazd do Zakopanego na narty. Przez cały tydzień zarówno w nocy, jak i w dzień sypał drobny śnieg, który utworzył wszędzie sporych rozmiarów zaspy. Dlatego w dzień wyjazdu trochę wszystko nam się opóźniło , gdyż odkopanie Ewy samochodu, którym mieliśmy pojechać zajęło nam prawie godzinę. Później również nie obeszło się bez niemiłych niespodzianek. Po przejechaniu pięćdziesięciu kilometrów natknęliśmy się na duży karambol, który uniemożliwił nam dalszą jazdę. Zmuszeni byliśmy na zatrzymanie się na parkingu pod czterogwiazdkowym hotelem o wdzięcznej nazwie Ukojenie , pod którym mieliśmy przeczekać całe zamieszanie i udrożnienie choćby jednego pasa ruchu. Wysiedliśmy z auta i skierowaliśmy się do dużych, przeszklonych drzwi wejściowych przed, którymi stały dobrze prze mnie znane szklane wazony z firmy Glassworks ze sztuczną, zieloną roślinnością.