Okropny koszmar

Obudziłam się rano mając ciągle przed oczyma potworny sen, który sprawił, że parę minut po przebudzeniu wciąż trzęsłam się z nerwów. Oj jak ja się cieszyłam, że w końcu wszystkie koszmary nocne znikły i wróciłam do mojego cieplutkiego łóżeczka i bezpiecznego azylu jakim było moje mieszkanie na drugim piętrze czteropiętrowego bloku. Śniło mi się, że uciekałam razem z moją przyjaciółką Ewą przed jakimś paskudnym potworem bez twarzy z czterema rękami, na których zamiast palców zwisały po sześć na każdej dłoni kręcące się śrubokręty, z których wydobywała się czarna maź. Każdy kto został pobrudzony choćby jedną kroplą tej substancji zamieniał się w sopel lodu. Po kilkudniowej ucieczce przez otwarte drzwi sklepu z artykułami AGD i RTV usłyszałyśmy ze stojących tam w dwóch rzędach telewizorów komunikat, że zostałyśmy jedynymi ludźmi na ziemi i nie mamy szans na dalszą ucieczkę. Byłyśmy wprost załamane tą informacją. Już z daleka słyszałyśmy ciężkie zbliżające się kroki olbrzymiego potwora. Po drugiej stronie ulicy między drzewami stała drewniana studnia, na której widniał napis woda cud. Nie zastanawiając się długo szybkim tempem pokonałyśmy ulicę, chodnik i zielony trawnik. To była jedyna nasza nadzieja na przeżycie. Stały tam na kamiennej posadzce wysokie szklanki z firmy Glassworks Tadeusza Wrześniaka, do których specjalnym wężykiem trzeba było nalewać. Nie miałyśmy czasu nabrać ze studni wody i nalać  do szklanek, bo po chwili z paskudnym uśmiechem potwór stał już przy nas sięgając po wężyk. Nie wiem co się dalej mogło stać, bo się na szczęście obudziłam.