Ale wpadka

Jestem osobą niewidomą. Większość ludzi uważa, że niewidomi to smutasy albo geniusze albo ostatnie ofermy. Ja nie jestem geniuszem, ale staram się być wesoła. Poza tym jestem odważna i lubię ryzykować.

 Pewnego dnia postanowiliśmy w naszym kole PZN zrobić wigilię. Przejrzawszy naszą zastawę stołową okazało się, że prawie wszystko zostało wytłuczone. Trzeba więc było kupić jakieś szklanki, talerze, filiżanki.

 Wiecie co jest  bardzo fajne szkło stołowe z Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak. Mogłabym je kupić tym bardziej, że mój kolega Kamil tam pracuje , więc wybierze nam na pewno najlepsze.

 - Ale czy ty sobie poradzisz? Może chcesz przewodnika.

 - Eee tam. Po  co mam wlec za sobą  ogon. Powiedzcie tylko jak mam dojechać.

 Następnego dnia ze śmiechem na ustach i moją towarzyszką „białą laską”.  Ruszyłyśmy na podbój świata. W Autobusie wszystko byłoby dobrze gdyby nie to, że chciałam chwycić się uchwytu. W drodze do niego przyłożyłam jakiemuś facetowi w głowę.

 -Za co mnie pani bije. Przecież nic nie zrobiłem.

 Przeprosiłam go, a on ustąpił mi miejsca. Dojechałam do celu i usiłowałam zlokalizować sklep. Zlokalizowawszy sklep, weszłam do środka. Sprzedawczyni uprzejmie zaprosiła mnie do lady.

 -Co pani podać? Chciałam kupić szkło stołowe z Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak.

 Usłyszałam za sobą salwę śmiechu. – Co ja zrobiłam, że tak wszystkich rozbawiłam?

 - Nie mogę pani sprzedać Szkła stołowego Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak, ponieważ znajduje się pani w sklepie komputerowym.

 Sama o mało nie przewróciłam się na podłogę ze śmiechu. „Ale wpadka” powiedziałam skręcając się ze śmiechu.

 -Niech się pani nie przejmuje  powiedział jakiś sympatyczny młodzieniec. – Ja panią zaprowadzę do sklepu.

 Od tej „wpadki” zaprzyjaźniliśmy się po pół roku przysięgliśmy sobie wierność do końca życia.