Co za kot

Przygarnęłam ze schroniska kotka. Był on mały wychudzony, bał się wszystkiego i wszystkich. Np. jak włączyłam odkurzacz muj kiciuś wskakiwał gdziekolwiek, byleby dalej i wyżej od tego „smoka”. Na moich gości reagował rozdzierającym miaukiem i chował się najgłębiej jak tylko mógł.

 Któregoś dnia czyściłam moje  zasoby z Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak. Kociak przyglądał się temu z niewinną miną. Powkładałam wszystkie naczynia na miejsce. I tak upływały nam dni ubarwione niezliczonymi psotami mojego pupila.

 Któregoś dnia weszłam do pokoju, aż krzyknęłam z przerażenia. Serwantka ze szkłem: dekoracyjnym, barowym, była otwarta. Kiciuś siedział na brzegu półki i czyścił kieliszki własnym językiem. A co najdziwniejsze niczego nie potłukł.

 - Kocie, Wynocha stąd! Wszystko mi potłuczesz.

 Kot z zadowoloną miną zszedł na dół i udając, że nic się nie stało, położył się na swoim legowisku. Ja zaś musiałam wszystkie szklanki dzbanki i całe szkło barowe umyć od nowa.

 Po jakimś czasie okazało się, że moje zwierzątko nie chce pić z miski, w której zawsze mu dawałam. Siadał sobie przy serwantce i machał łapką. W końcu z orientowałam się, że coś pokazuje. Wyjęłam miseczkę dekoracyjną Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak i, bez przekonania wlałam do niej mleka. Ten w podskokach przeleciał przez cały pokój i dorwał się do miseczki. Wypił, wylizał ją co do kropli i poszedł spać. Jednym słowem był on żywą reklamą wyrobów Chuty Szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak.