Żywot Idylli.

Był sobie raz, chłopczyk  nazwiskiem Makowczyk.
Miał babcię Helenę i dziadka Floriana.
Mieli oni dużo kasy, wielką willę, trzy tarasy i Idyllę – burą sukę bez rasy grubą jak dwa kontrabasy. Piła ona ze szklanej miseczki kiedy chciała filtrowaną wodę co godzinę wymienianą na świeżutką. Pancia Helena dbała aby Idylla się nie przemęczała więc zawsze ową miseczkę nosiła za leniwym psiskiem gdziekolwiek monstrum się udało w drogę.
A należy wiedzieć, że dla tej poczwary przejście nawet piętnastu metrów z górki było nie lada wyczynem. Woda ta była przenoszona w pięknej karafce zamykanej szklanym korkiem.
Na każdym kroku poczciwej psince towarzyszyła również druga miseczka, tym razem pięknie przyozdobiona kryształowa i nieco większa. W tejże znajdowała się zawsze, pieczołowicie uzupełniana karma produkcji domowej nie zawierająca żadnych szkodliwych substancji za to same rarytasy. Zawartości naczynia, w przeciwieństwie do wody, nie trzeba było wymieniać ponieważ znikała za każdym razem pochłaniana przez śliczną Idyllę. Natomiast przyrządzaniem pokarmu zajmował się Wacław, syn Heleny i Floriana a ojciec chłopczyka.
Trzecia misa, która pierwotnie była pięknym i dużym wazonem  stała w bezpośrednim sąsiedztwie legowiska pieseczka i musiała być pełna suchej przekąski – również wytwarzanej przez Wacława dla Idylli. Przeznaczona była ona na czas gdy pani Helena musiała wyjść z domu lub zdrzemnąć się.
Idylla bardzo lubiła swoją pancię i pana a także Wacława za pyszne potrawy i opiekę aczkolwiek oczywiście jeszcze bardziej kochała jedzenie i picie ze swoich miseczek.

Użyte w opowiadaniu szklane wyroby pochodzą lub są inspirowane katalogiem produktów firmy Glassworks produkującej szkło stołowe, szklane świeczniki, wazony etc. Bohaterowie uwielbiają produkty tej firmy.