Ananasy

Wróciłem nieco zmęczony z Bieszczad. Trzydniowy wyjazd z kolegami nie należy do sielanek.

Okazją do tego wypadu był wieczór kawalerski pewnego gościa, naszego dobrego kolegi.

Wynajęliśmy domek, to znaczy sporej wielkości chałupę gdyż sądzę że powierzchnia tego uroczego

domku wynosiła przynajmniej ze sto metrów kwadratowych. Trzy duże sypialnie, dwie łazienki,

ogromna jadalnia, salon z kominkiem, no i oczywiście kuchnia.

Kuchnia była również wystarczającej wielkości, przewidziana na przynajmniej trzech kucharzy

i oczywiście wyposażona była w niezbędne przy takich okazjach szkło wszelkiego rodzaju.

Obok domku znajdowało się miejsce bardzo dobrze przygotowane do biesiadowania,

mam tu na myśli spore palenisko na ognisko z fajnym grillem opuszczanym na łańcuchu, oraz wiatę

pod którą ławy i stoły pomieściłyby kilkakrotnie więcej ludzi niż nas było, a było nas paru.

Trzy dni głośnej, ulubionej muzyki, z którą nie było problemów ponieważ zasadniczo wszyscy lubimy

mniej więcej to samo, śmiało można powiedzieć że raczej więcej niż mniej.

Najlepsze w tej miejscówce jest to iż nikomu przesadnymi decybelami nie mogliśmy przeszkadzać.

Domek położony jest na wystarczającym zadupiu aby bawić się, aby bawić się na całego.

Już na drugi dzień zabrakło nam prowiantu, takiego najważniejszego, tego w półlitrowych szklanych

butelkach. Zgodnie stwierdziliśmy że to wstyd i że kiedyś byłoby to nie do pomyślenia.

Starzejemy się jednak i na to nie ma mądrych. Takie słabe usprawiedliwienie, ale każdy z nas

się z tym zgodził, bo co miał zrobić po prostu amatorszczyzna.

Poratował nas na szczęście kumpel, który w ten dzień dojechał do nas. W prawdzie był na motorze,

ale te kilkanaście litrów mógł zmieścić w bocznych sakwach. Co byście zrobili gdyby nie ja.

Trzeba by było zapieprzać na nóżkach do najbliższej wioski. Mówił to z wyższością, wiedząc

iż jest naszym zbawieniem. 

Działo się, oj działo jeszcze sporo, ale nie o wszystkim można pisać jak to mówił Kaziuk w Konopielce.

Wracając do sedna po odespaniu trzydniowego wieczoru kawalerskiego stwierdziłem u siebie objawy

Głodu. Nic nie mam w lodówce. To stwierdziłem zaraz potem. Nie chcę mi się iść do klepu.

To następne stwierdzenie które podpowiadał mi organizm.

Na ratunek przyszła mi stojąca samotnie w kącie, głęboko w lodówce, puszka ananasów.

Wspaniale! Ostatecznie wspaniale!