Zemsta malarza

W moim domu nie ma ani jednego lustra. Nie mam nawet małego lusterka, które mogła bym nosić w torebce. Każdy kto spojrzy na moją twarz wie dlaczego. Kiedyś byłam naprawdę piękna, ale to było dawno. Pamiętam jak siedziałam przed lustrem i robiłam makijaż. Słyszałam za plecami kroki i ujrzałam odbicie twarzy Blanki. Konstancjo znów się malujesz! Twarz siostry oglądana prze zemnie w lustrze patrzyła oskarżycielsko. Tak Blanko. Tobie makijaż też by dobrze zrobił. Znów idziesz spotkać się z tym malarzem. Mówiła nie zrażona. Tak właśnie do niego idę. Konstancjo dlaczego rujnujesz swoje życie? Masz dobrego męża, jesteś piękna i gdybyś chciała moglibyście być szczęśliwi. Skończyłam się malować. Wzięłam kieliszek huty szkła Glassworks Tadeusz Wrześniak nalałam alkoholu i wypiłam ostentacyjnie na oczach Blanki. Ona dalej prawiła mi morały. Mówiła, że grzeszę i wiele innych rzeczy, których nie chciałam słuchać. Nie patrzyłam na nią wychodząc z domu. Często śmialiśmy się oboje z tego, że moje imię do mnie nie pasuje. Konstancja znaczy stała a ja taka nie byłam. Wtedy chciałam się bawić. Korzystanie z życia absorbowało mnie zupełnie. Nie interesowało mnie właściwie już nie istniejące małżeństwo. Aleksander pracował z dala od domu. Oficjalnie ze względu na wykonywany zawód, jednak w głębi serca wiedziałam, że powodem takiego stanu rzeczy jest moje skandaliczne zachowanie. W tym okresie życia nie kochałam męża w moim życiu był zbędnym elementem a jeszcze kilka lat wcześniej zarzekałam się, że to miłość mego życia. Byłam gotowa zmienić swoje postępowanie i jakiś czas naprawdę byłam inna. Kiedy poznałam Eryka wróciłam do dawnego trybu życia. Blanka nie raz mówiła. Twój mąż musiał być głupcem wierząc, że się zmienisz. Te słowa bolały mnie, ale nie dawałam nic po sobie poznać. Zimno odpowiadałam. Masz racje siostro. Z czasem malarz mi zobojętniał. Zaczęłam spotykać się z kim innym. Gdy dowiedział się o tym zniszczył obrazy na, których byłam namalowana. Jego miłość zamieniła się w nienawiść. Tego dnia, którego nie zapomnę zadzwonił dzwonek do drzwi. Gdy je otworzyłam malarz chlusnął mi czymś w twarz. W pierwszej chwili pomyślałam, że to woda. Twarz zaczęła mnie palić. Blanka znalazła mnie leżącą na podłodze. Zostałam oblana kwasem. Twarz mam pokrytą bliznami. Jednak nigdy nie widziałam jak strasznie wyglądam ponieważ straciłam wzrok. Jakiś czas byłam załamana teraz z pomocą męża i siostry wracam do normalnego życia. Żałuję, że musiało przydarzyć się coś takiego abym diametralnie odmieniła swoje życie.