Mam ochotę.

Tym razem szkło barowe, szklanki, kufle, kieliszki nie były głównym obiektem zainteresowania.

Tym razem najważniejszą rolę pełniło szkło stołowe, oraz szklany dzbanek na kompot.

Kompot wiśniowy oczywiście. Tak to pora obiadowa się zbliżała.

Pomysł na posiłek miałem gotowy.

Młode ziemniaczki posypane koperkiem, kotlet schabowy w złotej, chrupiącej panierce,

surówka wiosenna, na podstawie mizerii, nieco wzbogacona.

Całość pyszna po prostu. To całkiem proste danie do zrobienia i nie wymagające wiele czasu i trudu.

Wszystko zależy od ruchu w restauracji w której zamawiam.

Czasami czekam czterdzieści minut, a czasami godzinę, rzadko dłużej.

Telefon do ręki i gotowe. Jedzenie przyjechało i można oddać się niebiańskiej rozkoszy.

Restauracja z której zamawiam nigdy mnie nie zawiodła. Zawsze jedzenie jest świeże i smaczne.

Po jedzeniu czas na relaks. Odpoczynek musi być jak się pojadło do syta.

Siedzę sobie wygodnie na tarasie i popijam kawę, tak zapobiegawczo gdyż przypuszczam że

po takim obżarstwie dopadnie mnie ochota na sen. Nie lubię w zasadzie drzemek popołudniowych.

Mi osobiście nie służą, nigdy mi nie służyły. Zawsze budziłem się z takiej drzemki

z gorszym samopoczuciem. Ja nie wiem o co chodzi, ale tak mam.

W tej chwili właśnie mam ochotę. Wiadomo na co.

To nic dziwnego, prawie zawsze mam ochotę. Dobrze jest móc zaspokajać swoje potrzeby bez trudu.

Wstaję więc i idę do kuchni, sięgam do lodówki po garnek i odlewam sobie sporą porcję,

taki spory kufel barszczu czerwonego. Podgrzany i przyprawiony na ostro jest naprawdę wyborny.

Na barszcz zawsze mam ochotę.