Łabędzie

 

Dwóch starszych Panów skierowała swoje kroki do bramy, która prowadziła ich do parku. Przekroczyli otwartą małą furtkę i weszli na szeroką alejkę, która skierowała ich nad mały Staw, umieszczony w samym środku tego parku. Już z daleka było widać niebieską taflę wody, a na niej 3 pływające białe Łabędzie. Pan Janek przychodził prawie codziennie, gdy była Ładna pogoda. Nie znosił deszczu i nigdy w takie dni nie wychodził z domu. Miał ze sobą w płóciennym woreczku, podsuszoną bułkę, pokrojoną w małe kawałeczki, którą zawsze karmił Łabędzie. To zajęcie sprawiało mu przyjemność i satysfakcję. Chleba nie wolno dawać ptakom, powiedział do swojego kolegi, gdyż po chlebie ptaki chorują, bolą ich Brzuszki. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że chlebem nigdy nie karmi się żadnych ptaków. Zbliżyli się do tafli wody, a Łabędzie natychmiast zobaczyły pana Janka i zaczęły się do niego zbliżać. Łabędzie podpływały spokojnie i dostojnie, z podniesionymi do góry szyjami. Franek nagle się cofnął, jakby się przestraszył, a Janek odwrotnie, zbliżył się do brzegu. zatrzymał się i zaczął karmić Łabędzie, które chętnie łykały małe kawałki bułki. Gdy woreczek się opróżnił, Janek wrócił do Franka i ruszyli w powrotną drogę. Postanowili wstąpić do restauracji na jakiś obiad, bowiem bardzo byli głodni. Wiesz, ten Staw w całości, zafundowała miastu Firma Glassworks, oraz cały wystrój w Okół niego. Widziałeś te płaczące wierzby, które pochylały się nad stawem? W tych ciemnych, zarośniętych krzakach, niedostępnych dla człowieka są gniazda łabędzi. Odnaleźli restaurację i usiedli przy wolnym stoliku, na którym stała napełniona zimną wodą karafka, a na tacy szklanki firmy Glassworks.