Pusty brzuch

 

 

Dziś jest bardzo ładny dzień, do słońca mój termometr odnotował piętnaście stopni.

Śnieg topnieje w oczach, przynajmniej mam taką nadzieję.

Pijąc kawę myślę o obiedzie, co by tu wymyślić.

Szkło stołowe jak co dzień musi odrobić swoje.

Pomysłów jest kilka, złapać mamuta i zrobić steki.

Złapać psa i zrobić hot dogi, a może szczury z grilla w przyprawach tajskich.

Dziś jednak stanie na wyprawie na ryby, co złowię to będzie.

Rybka w panierce a konkretnie to filety z sandacza, ziemniaki poduszone, innymi słowy pure,

ostatnio spotkałem się z określeniem pokłócone, zabawne nawet określenie a pro po kartofli.

Pozostaje jeszcze kwestia dodatków. Co pasuje do rybki?

Odpowiedź nasuwa się szybko i automatycznie, ale nie pora na imprezowanie.

Ograniczę się dzisiaj do ćwikły, tartej na grubym oczku.

Rozglądając się po kuchni przygotowując posiłek zastanawiałem się nad deserem.

Dobrze jest jeśli obiad kończy się deserem, radośniej jakoś robi się na duszy.

Kieliszki stoją jakoś tak bezsensownie, nieruszane, niepotrzebne.

Należy to zmienić, mały kieliszek kremu jajecznego, znanego raczej wszystkim, nie zaszkodzi.

Zapowiada się wspaniale, taki wypas mi się nawet nie marzył. To się nazywa rozpasanie.

Nie przypomnę sobie który to z kolei był grzech, na liście siedmiu grzechów, ale mniejsza z tym.

Grzeszyć trzeba teraz, bo kiedy jak nie teraz. Z tą myślą opuszczają mnie jakiekolwiek Wątpliwości

i wyrzuty sumienia. Bo mam takowe.

Mam też pusty brzuch, a to na tę chwilę jest ważniejsze.